लघुकथा #3 - Beyond Words!

    

    आयुष्याची गंमतच वेगळी आहे. रोज कितीतरी माणसं भेटतात. काही फक्त ओळखीची होऊन राहतात, काही आठवणी बनतात आणि काही नकळत आपल्या जगण्याचा भाग होऊन जातात. पण या सगळ्या भेटींमध्ये एक गोष्ट मात्र समान असते, आपण एकमेकांच्या सहवासात जगत असतो.

    सहवास म्हणजे फक्त एकत्र असणं नव्हे. तो कधी एका स्मितात असतो, कधी एखाद्या वाक्यात, तर कधी काहीही न बोलता दिलेल्या समजुतीत असतो. कितीतरी वेळा आपल्याला आठवतही नाही की, एखाद्या दिवशी आपण कोणाला काय बोललो होतो; पण एखाद्या व्यक्तीने आपल्याला कसं वाटू दिलं होतं, हे मात्र मन फार काळ जपून ठेवतं.

    शाळेतल्या फळ्यावरचे धडे रोज बदलत असतात. कार्यालयातल्या फायली बदलत असतात. घरातल्या जबाबदाऱ्याही बदलत राहतात. पण या सगळ्यांमध्ये एक गोष्ट मात्र कधीच बदलत नाही, माणसाला माणसाची असलेली गरज. कुठल्याही वयात, कुठल्याही भूमिकेत आपण असलो, तरी आपल्याला समजून घेणारे शब्द, आपुलकीचा सहवास आणि मनाला हलकं करणारी माणसं हवीहवीशी वाटतच राहतात.

    निसर्गही आपल्याला हेच शिकवत असावा. आकाशाला क्षितिजाची घाई नसते, नदीला तिच्या प्रवाहाचा गर्व नसतो आणि झाडाला त्याच्या सावलीचा हिशेब नसतो. ती फक्त आपलं असणं जगत राहतात. कदाचित माणसाचंही तसंच असावं. आपल्या सहवासाने कोणाला आधार मिळाला, कोणाच्या चेहऱ्यावर एक हसू उमटलं किंवा कोणाचा दिवस थोडासा हलका झाला, तर त्यापेक्षा मोठी कमाई कोणती!

    दिवसाच्या शेवटी आपण किती कामं केली याचा हिशेब लागतोच. पण काही हिशेब असेही असतात, जे कुठे लिहिले जात नाहीत. ते फक्त मनात साठत राहतात. एखाद्या विद्यार्थ्याच्या आठवणीत, एखाद्या सहकाऱ्याच्या विश्वासात, एखाद्या मित्राच्या हसण्यात किंवा आपल्या माणसांच्या ऊबदार सहवासात.

    कदाचित म्हणूनच, आयुष्य आपल्याला मोठं होण्यापेक्षा सुंदर होण्याची अधिक संधी देत असतं. आणि सुंदर असणं म्हणजे फार काही वेगळं नाही, फक्त आपल्या सहवासाने कोणाचं तरी मन थोडंसं प्रसन्न होणं.

    कारण शेवटी, आपल्या सहवासाने कोणाच्या आयुष्यात मोठे बदल घडवणं आवश्यक नसतं; त्या प्रवासात त्याला एक सुंदर क्षण, एक हसरं स्मित आणि मनाला ऊब देणारी एक आठवण देता आली, तरी ते कमी नसतं.

                                 - अनुप्रिया सावंत