Thursday, 13 August 2026

निबंधलेखन - निबंध कसा लिहावा? - भाग २


निबंध कसा लिहायचा हे समजून घेतल्यानंतर पुढचा प्रश्न असतो....

“पण प्रत्यक्ष निबंध लिहिताना सुरुवात कुठून करायची?”


          याच प्रश्नाचे उत्तर देण्यासाठी आता काही निबंधांची उदाहरणे दिली आहेत. ही उदाहरणे केवळ वाचण्यासाठी नाहीत, तर निबंधाची मांडणी समजून घेण्यासाठी आहेत. सुरुवात, विषयाचा विस्तार, मुद्द्यांची मांडणी, परिच्छेदांची रचना आणि शेवट यांचा योग्य मेळ कसा साधता येतो, हे या उदाहरणांतून विद्यार्थ्यांना सहज समजेल.

माझा आवडता खेळ – फुटबॉल

             खेळ हा आपल्या जीवनाचा महत्त्वाचा भाग आहे. खेळामुळे शरीर निरोगी आणि मन प्रसन्न राहते. अनेक खेळांपैकी फुटबॉल हा माझा आवडता खेळ आहे.
          फुटबॉल हा जगभर लोकप्रिय असलेला सांघिक खेळ आहे. हा खेळ दोन संघांमध्ये खेळला जातो. प्रत्येक संघात अकरा खेळाडू असतात. मैदानाच्या दोन्ही बाजूंना गोलपोस्ट असतात. खेळाडू पायाने चेंडू खेळवत तो प्रतिस्पर्धी संघाच्या गोलपोस्टमध्ये टाकण्याचा प्रयत्न करतात. जो संघ अधिक गोल करतो, तो विजयी ठरतो.
        मला फुटबॉल खेळताना खूप आनंद मिळतो. चेंडूवर नियंत्रण ठेवणे, वेगाने धावणे, योग्य वेळी पास देणे आणि गोल करण्याचा प्रयत्न करणे मला विशेष आवडते. फुटबॉलमध्ये केवळ कौशल्य पुरेसे नसते, तर संघभावना, शिस्त, एकाग्रता आणि योग्य नियोजनही आवश्यक असते.
        फुटबॉल खेळल्यामुळे माझा व्यायाम होतो आणि शरीर तंदुरुस्त राहते. या खेळातून सहकार्य, नेतृत्व, संयम आणि पराभव स्वीकारण्याची वृत्ती शिकायला मिळते. जिंकताना नम्र राहणे आणि हरल्यानंतर पुन्हा प्रयत्न करणे हा महत्त्वाचा धडा फुटबॉल मला शिकवतो.
        मोकळ्या वेळेत मित्रांसोबत फुटबॉल खेळणे मला खूप आवडते. मैदानावर खेळताना मिळणारा आनंद वेगळाच असतो. त्यामुळे फुटबॉल हा केवळ माझा आवडता खेळ नाही, तर मला उत्साह, शिस्त आणि आत्मविश्वास देणारा माझा आवडता खेळ आहे.

                            ******************

निबंध - एका पुस्तकाचे आत्मवृत्त!

मुद्दे :
  • माझा जन्म
  • ज्ञानाचा खजिना
  • विद्यार्थ्यांचा जिवलग मित्र
  • मोबाईलच्या युगातील माझे स्थान
  • वाचनाचे महत्त्व
  • विद्यार्थ्यांना संदेश


एका पुस्तकाचे आत्मवृत्त!

            मी एक पुस्तक आहे. ज्ञानाच्या अथांग सागरातील एक छोटासा थेंब! लेखकाच्या कल्पनाशक्तीतून आणि विचारांतून माझा जन्म झाला. छापखान्यातील विविध प्रक्रियांतून मी आकाराला आलो आणि वाचकांच्या हातात येऊन माझे जीवन सार्थकी लागले. माझ्या प्रत्येक पानात ज्ञान, अनुभव आणि संस्कारांचा अमूल्य ठेवा दडलेला आहे.
            मी ज्ञानाचा खजिना आहे. माझ्या सहवासातून माणूस विचारशील बनतो. विज्ञान, इतिहास, साहित्य, कला आणि जीवनमूल्ये यांचे ज्ञान मी उदारपणे देत असतो. महान व्यक्तींचे विचार, प्रेरणादायी कथा आणि विविध विषयांची माहिती माझ्या पानांमध्ये जपलेली असते. म्हणूनच मला माणसाचा खरा मित्र असेही म्हटले जाते.
            विद्यार्थ्यांचा मी जिवलग मित्र आहे. विद्यार्थी जीवनात माझे स्थान अनन्यसाधारण आहे. मी विद्यार्थ्यांना केवळ परीक्षेत यश मिळवून देत नाही, तर त्यांचे व्यक्तिमत्त्व घडविण्याचे कार्यही करतो. वाचनामुळे विद्यार्थ्यांची भाषाशैली समृद्ध होते, विचारशक्ती वाढते आणि ज्ञानाच्या नव्या वाटा त्यांच्यासाठी खुल्या होतात.
            आज मोबाईल आणि इंटरनेटच्या युगात माझे स्वरूप काहीसे बदलले असले, तरी माझे महत्त्व कमी झालेले नाही. ई-पुस्तकांच्या रूपाने मी अधिक सुलभ झालो आहे. तंत्रज्ञानाने मला नवे रूप दिले असले, तरी माझ्या ज्ञानदानाच्या कार्यात कोणताही बदल झालेला नाही. मोबाईल तात्पुरती माहिती देऊ शकतो; परंतु सखोल ज्ञान आणि विचारांची समृद्धी मीच प्रदान करू शकतो.
            वाचन ही एक उत्तम सवय आहे. वाचनामुळे मन समृद्ध होते, विचारांना दिशा मिळते आणि व्यक्तिमत्त्वाचा सर्वांगीण विकास होतो. नियमित वाचन करणारी व्यक्ती अधिक संवेदनशील, सुसंस्कृत आणि आत्मविश्वासपूर्ण बनते.
            विद्यार्थ्यांना माझा एवढाच संदेश आहे की, रोज काही काळ वाचनासाठी राखून ठेवा. मला तुमचा मित्र बनवा. माझ्या सहवासातून तुम्हाला ज्ञान, संस्कार आणि जीवनाला योग्य दिशा मिळेल. कारण पुस्तकांशी जुळलेली मैत्री आयुष्यभर साथ देणारी असते.

निष्कर्ष : पुस्तके ही ज्ञानाची दारे उघडणारी आणि माणसाला समृद्ध करणारी खरी मित्र असतात.



******************


निबंध - सामाजिक माध्यमे - वरदान की शाप?

मुद्दे :
  • सामाजिक माध्यमांचा वाढता प्रभाव
  • त्यांचे फायदे
  • त्यांचे दुष्परिणाम
  • विद्यार्थी आणि सामाजिक माध्यमे
  • जबाबदारीने वापरण्याची गरज
  • निष्कर्ष

सामाजिक माध्यमे - वरदान की शाप?

                      आजच्या तंत्रज्ञानाच्या युगात सामाजिक माध्यमे ही आपल्या दैनंदिन जीवनाचा अविभाज्य भाग बनली आहेत. माहितीची देवाणघेवाण, संवाद आणि ज्ञानप्राप्ती यांसाठी त्यांचा मोठ्या प्रमाणावर वापर केला जात आहे. त्यामुळे सामाजिक माध्यमांचा प्रभाव दिवसेंदिवस वाढत असून त्यांचा उपयोग जीवनाच्या विविध क्षेत्रांत होताना दिसून येतो.
                सामाजिक माध्यमांचे अनेक फायदे आहेत. आपण जगभरातील घडामोडींची माहिती काही क्षणांत मिळवू शकतो. शिक्षण, व्यवसाय, कला आणि विविध कौशल्यांना वाव देण्यासाठीही सामाजिक माध्यमे उपयुक्त ठरत आहेत. विद्यार्थ्यांना शैक्षणिक व्हिडिओ, अभ्याससाहित्य आणि विविध विषयांची माहिती सहज उपलब्ध होत असल्याने ज्ञानार्जनाची प्रक्रिया अधिक सोपी झाली आहे. तसेच, दूरवर राहणाऱ्या व्यक्तींशी संपर्क साधणेही सहज शक्य झाले आहे.
                मात्र, सामाजिक माध्यमांच्या अतिवापरामुळे काही गंभीर समस्या निर्माण होत आहेत. खोटी माहिती पसरवणे, वेळेचा अपव्यय, मानसिक ताण, व्यसनाधीनता आणि गोपनीयतेचा भंग यांसारखे दुष्परिणाम आज दिसून येत आहेत. अनेकदा सामाजिक माध्यमांच्या अतिवापरामुळे व्यक्ती प्रत्यक्ष संवादापासून दूर जात आहे. त्यामुळे नातेसंबंधांवरही त्याचा विपरीत परिणाम होत आहे.
                विद्यार्थी आणि सामाजिक माध्यमे यांचे नाते विशेष महत्त्वाचे आहे. सामाजिक माध्यमांचा योग्य वापर केल्यास ती विद्यार्थ्यांसाठी ज्ञानाचे भांडार ठरू शकतात. परंतु, मनोरंजनाच्या अतिरेकामुळे विद्यार्थ्यांचे अभ्यासाकडे दुर्लक्ष होण्याची शक्यता असते. त्यामुळे विद्यार्थ्यांनी वेळेचे योग्य नियोजन करून आणि आवश्यकतेनुसारच सामाजिक माध्यमांचा वापर करणे गरजेचे आहे.
                आज सामाजिक माध्यमांचा जबाबदारीने वापर करणे ही काळाची गरज बनली आहे. कोणतीही माहिती प्रसारित करण्यापूर्वी तिची सत्यता पडताळून पाहणे, वैयक्तिक माहिती सुरक्षित ठेवणे आणि वापरावर योग्य मर्यादा ठेवणे आवश्यक आहे. सामाजिक माध्यमांचा उपयोग ज्ञान, संवाद आणि व्यक्तिमत्त्व विकासासाठी व्हावा, यासाठी सजगता बाळगणे गरजेचे आहे.

निष्कर्ष: सामाजिक माध्यमे ही स्वतःमध्ये ना वरदान आहेत, ना शाप. त्यांचा योग्य आणि जबाबदारीने वापर केल्यास ती वरदान ठरतात, तर अतिरेक आणि गैरवापरामुळे ती शाप बनू शकतात. म्हणूनच "सामाजिक माध्यमांचा वापर करा; पण विवेक आणि संयम कधीही सोडू नका."


******************

थोडंसं हितगुज...

        निबंध लिहिताना प्रत्येक वेळी उत्तम शब्द सापडतीलच असे नाही. प्रत्येक विषयावर लगेच विचार सुचतीलच असेही नाही. पण लिहायला सुरुवात केली की विचार हळूहळू शब्दांत उतरू लागतात.

        म्हणून दिलेली उदाहरणे फक्त वाचू नका. त्यातून कल्पना घ्या, मांडणी समजा आणि मग आपल्या शब्दांत लिहिण्याचा प्रयत्न करा. कारण निबंध सुंदर होतो तो केवळ शब्दांमुळे नाही, तर त्यातले विचार आपले असतात म्हणून.

        आणि हो... निबंध लिहिताना कधी एखादा विषय कठीण वाटला, सुरुवात सुचली नाही किंवा “हे नेमकं कसं लिहायचं?” असा प्रश्न पडला, तर पुन्हा इथे या.
आपण पुन्हा एकत्र विचार करू, विषय समजून घेऊ आणि त्याला शब्दांची सुंदर वाट करून देऊ.

            तोपर्यंत लिहित राहा...

        कारण प्रत्येक लिहिलेला निबंध तुम्हाला फक्त चांगले गुण मिळवून देत नाही, तर स्वतःचे विचार व्यक्त करायलाही शिकवतो.

        तुमच्या प्रतिक्रियेची वाट पाहते आहे...!


                                          – अनुप्रिया सावंत

Tuesday, 11 August 2026

कथालेखन - कथालेखन कसे करावे?

कथालेखन: विद्यार्थ्यांसाठी सोपी आणि गुण मिळवून देणारी पद्धत

कथालेखन म्हटलं की अनेक विद्यार्थ्यांना वाटतं, “मला कल्पना सुचत नाहीत”, “कथा कशी सुरू करायची?”, “शेवट काय करायचा?” किंवा “कथा लिहिताना खूप मोठं लिहावं लागतं का?”

पण खरं तर कथालेखन म्हणजे अवघड साहित्यनिर्मिती नाही. परीक्षेच्या दृष्टीने पाहिले तर दिलेल्या मुद्द्यांचा योग्य वापर करून, त्यांना क्रमाने जोडून एक अर्थपूर्ण आणि वाचनीय कथा तयार करणे हेच कथालेखनाचे मुख्य उद्दिष्ट आहे.

काही मूलभूत गोष्टी लक्षात ठेवल्या, तर कथालेखन सहज आणि प्रभावीपणे करता येते.

१. कथालेखनात नेमकं काय तपासलं जातं?

कथालेखनात फक्त कथा किती मोठी आहे हे पाहिले जात नाही. दिलेल्या विषयाचा/मुद्द्यांचा योग्य वापर झाला आहे का, कथा सुसंगत आहे का, भाषा योग्य आहे का आणि कथा पूर्ण वाटते का, याला महत्त्व असते.

साधारणपणे पुढील बाबी लक्षात घेऊन गुण मिळतात :

१. आशय (Content) / विषयाची मांडणी

दिलेल्या विषयाचा आणि मुद्द्यांचा योग्य वापर झाला आहे का?

२. क्रमबद्धता (Sequence) व सुसंगती (Coherence)

घटना योग्य क्रमाने आणि एकमेकांशी जोडून पुढे जातात का?

३. भाषा (Language)

वाक्यरचना, शब्दप्रयोग आणि शुद्धलेखन योग्य आहे का?

४. सर्जनशीलता (Creativity) / परिणामकारकता (Effectiveness)

कथेत स्वतःची कल्पना, रंजकता आणि प्रभावी मांडणी आहे का?

५. पूर्णत्व (Completeness)

कथेला योग्य आणि समर्पक शेवट आहे का?

लक्षात ठेवा: फक्त मोठी कथा लिहिल्याने जास्त गुण मिळत नाहीत. आशय, मांडणी, भाषा आणि योग्य शेवट यांना महत्त्व आहे.


२. कथालेखनाची सोपी पद्धत – ५ Steps

Step 1: दिलेले मुद्दे नीट वाचा

प्रश्नात दिलेले सर्व मुद्दे प्रथम शांतपणे वाचा.

उदा.

एक मुलगा – रस्त्यात पाकीट सापडणे – पाकिटात पैसे व महत्त्वाची कागदपत्रे – मालकाचा शोध – पाकीट परत करणे – प्रामाणिकपणाचे बक्षीस

हे फक्त मुद्दे आहेत. आता त्यांना योग्य क्रमाने जोडून कथा तयार करायची आहे.

Step 2 : पात्रे ठरवा

कथेत कोण असणार, हे ठरवा.

उदा.
अजय – मुख्य पात्र
एक व्यक्ती – पाकिटाचा मालक

खूप जास्त पात्रे आणण्याची गरज नाही.

Step 3 : सुरुवात करा

कथा विषयाला धरून आणि सहजपणे सुरू करा.

उदा.
“अजय रोजप्रमाणे शाळेतून घरी जात होता. रस्त्यात त्याला एक पाकीट दिसले.”

ही सुरुवात साधी आहे आणि लगेच कथा पुढे नेते.

Step 4 : घटनांना क्रमाने जोडा.

मुद्दे फक्त एकामागोमाग एक लिहायचे नाहीत; त्यांच्यातील संबंध दाखवायचा आहे.

फक्त माहिती :
अजयला पाकीट सापडले.
पाकिटात पैसे होते.
त्याने मालकाचा शोध घेतला.
त्याने पाकीट परत केले.

ही माहिती आहे; पण कथा नाही.

घटनांना जोडून :

अजयने पाकीट उचलून पाहिले. त्यात बरीच रक्कम, काही महत्त्वाची कागदपत्रे आणि एक ओळखपत्र होते. त्याच्या मनात क्षणभर विचार आला, “हे पैसे आपण वापरले तर...?” पण लगेच त्याला आपल्या आईचे शब्द आठवले, “दुसऱ्याची वस्तू कधीही स्वतःची समजू नये.”

अशा प्रकारे घटना एकमेकांशी जोडल्यामुळे कथा अधिक रंजक होते.


Step 5 : प्रभावी शेवट करा

कथेचा शेवट अचानक करू नका. शेवटातून कथेचा मुख्य विचार स्पष्ट झाला पाहिजे.

उदा.

अजयने पाकीट त्याच्या मालकाला परत केले. त्या व्यक्तीने अजयचे आभार मानले आणि त्याला बक्षीस देऊ केले; मात्र अजयने नम्रपणे नकार दिला.

त्या दिवशी अजयला जाणवले की प्रामाणिकपणातून मिळणारे समाधान हे कोणत्याही पैशांपेक्षा मोठे असते.


३. Sample Story - विषय :

खालील मुद्द्यांच्या आधारे कथा लिहा:

एक मुलगा – रस्त्यात पाकीट सापडणे – पाकिटात पैसे व महत्त्वाची कागदपत्रे – मालकाचा शोध – पाकीट परत करणे – प्रामाणिकपणाचे बक्षीस

कथा : प्रामाणिकपणाचे बक्षीस

        एकदा अजय नावाचा मुलगा शाळेतून घरी जात होता. रस्त्यात त्याला एक पाकीट दिसले. त्याने ते उचलून पाहिले. पाकिटात बरीच रक्कम, काही महत्त्वाची कागदपत्रे आणि एक ओळखपत्र होते.
        अजयच्या मनात क्षणभर विचार आला, “हे पैसे मी माझ्यासाठी वापरले तर?” पण लगेच त्याला आपल्या आईने सांगितलेले शब्द आठवले, “दुसऱ्याची वस्तू कधीही स्वतःची समजू नये.”
        त्याने ओळखपत्रावरील पत्ता पाहिला आणि त्या व्यक्तीचा शोध घेण्याचे ठरवले. काही वेळाने तो त्या पत्त्यावर पोहोचला आणि पाकीट त्या व्यक्तीच्या हातात दिले.
        पाकीट मिळताच त्या व्यक्तीच्या चेहऱ्यावर आनंद पसरला. ते म्हणाले, “बाळा, यात माझ्या मुलाच्या उपचारांसाठी ठेवलेले पैसे आणि काही महत्त्वाची कागदपत्रे होती.” त्यांनी अजयचे मनापासून आभार मानले आणि त्याला बक्षीस देऊ केले.
        पण अजयने नम्रपणे नकार दिला.  घरी परतताना अजयच्या चेहऱ्यावर समाधान होते. त्या दिवशी त्याला जाणवले की प्रामाणिकपणातून मिळणारे समाधान हे कोणत्याही बक्षिसापेक्षा मोठे असते.

तात्पर्य : प्रामाणिकपणा हीच खरी संपत्ती आहे.


४. कथालेखनात टाळावयाच्या चुका
  • दिलेले मुद्दे न वापरणे
  • मुद्दे फक्त एकामागोमाग एक लिहिणे
  • विषयापासून दूर जाणे
  • खूप मोठी किंवा गुंतागुंतीची वाक्ये लिहिणे
  • अनावश्यक पात्रे आणणे
  • कथा अचानक संपवणे
  • शुद्धलेखनाकडे दुर्लक्ष करणे
  • फक्त संवाद लिहून कथा पूर्ण करणे
  • कथेच्या आशयाशी संबंध नसलेले तात्पर्य लिहिणे

शेवटी एक महत्त्वाची गोष्ट...

कथालेखनासाठी प्रत्येक वेळी नवीन आणि भन्नाट कल्पना असणे आवश्यक नाही.

दिलेल्या मुद्द्यांचा योग्य वापर + घटनांचा क्रम + साधी व शुद्ध भाषा + प्रभावी शेवट = चांगले कथालेखन.

परीक्षेत “मला मोठी कथा लिहायची आहे” असा विचार न करता,  “मला दिलेल्या मुद्द्यांवर आधारित पूर्ण आणि सुसंगत कथा लिहायची आहे.”  हा विचार मनात ठेवा.

थोडक्यात :

मुद्दे वाचा → पात्रे ठरवा → सुरुवात करा → घटना जोडा → योग्य शेवट करा → शुद्धलेखन तपासा.

                                  - अनुप्रिया सावंत

Sunday, 2 August 2026

कविता #25 - डूमस्क्रोलिंगची धुंदी

    आपण अशा काळात जगतो आहोत जिथे जगाशी जोडणारी साधनं वाढली, पण स्वतःशी जोडणारे क्षण कमी झाले. दिवसाची सुरुवात स्क्रीनने होते आणि शेवटही त्याच प्रकाशात. मधल्या वेळेत किती बातम्या, किती व्हिडिओ, किती पोस्ट, किती प्रतिक्रिया समोरून गेल्या... पण दिवस संपल्यावर मन मात्र अनेकदा रिकामंच वाटतं.

    मोबाइल, सोशल मीडिया किंवा तंत्रज्ञान चुकीचं नाही. उलट त्याने आयुष्य अनेक प्रकारे सोपं केलं आहे. पण प्रत्येक सोयीची एक किंमत असते. नकळत आपण आपल्या वेळेची, शांततेची आणि स्वतःशी असलेल्या संवादाची किंमत मोजू लागतो.

    आज आपण प्रत्येक क्षण टिपतो, पण तो जगायला विसरतो. इतरांच्या आयुष्यात डोकावताना स्वतःच्या मनात डोकावण्यासाठी वेळच उरत नाही. जवळची माणसं शेजारी बसलेली असतात, पण प्रत्येकाच्या नजरा वेगवेगळ्या स्क्रीनमध्ये हरवलेल्या असतात. संवाद कमी होतो, प्रतिक्रिया वाढतात. माहिती वाढते, पण मन हलकं होत नाही.

    कधी स्वतःलाच प्रश्न पडतो... शेवटचं आपण शांत बसून काहीच न करता केव्हा राहिलो होतो? शेवटचं आकाशाकडे पाहून मन भरून आलं होतं ते कधी? शेवटचं स्वतःच्या मनाचं बोलणं आपण खरंच ऐकलं होतं का?

    कदाचित या प्रश्नांची उत्तरं प्रत्येकाची वेगळी असतील. पण प्रश्न मात्र जवळजवळ सगळ्यांचाच एकसारखाच आहे.

    ही कविता कोणावर टीका करण्यासाठी नाही. मोबाइल बाजूला ठेवा, असं सांगण्यासाठीही नाही. ही फक्त आपल्या सगळ्यांच्या आयुष्यात नकळत घडत गेलेल्या बदलांकडे एक शांत नजरेने पाहण्याचा प्रयत्न आहे. कारण कधी कधी बदलाची सुरुवात मोठ्या निर्णयाने होत नाही; ती फक्त एका क्षणाच्या जाणीवेने होते.

    त्या जाणीवेच्या प्रवासातील काही कवितारुपी शब्द...

Poem Published in Pratyaksha Newspaper
                      फोन उजळतो, खोली अंधारते,
                    डोळे थकतात, मन सैरभैरते.
                    स्क्रीनवर जग धावतं पुढे,
                    आपण मात्र मागेच राहतो तिथे.


बोटं फिरतात, वेळ निसटतो,
एक पोस्ट, मग दुसरी करत क्षण हरवतो.
हातात मोबाइल, मनात कोलाहल,
शांततेचा पत्ता मात्र शून्यच राहतो.



                    इतरांच्या हसण्यात आनंद शोधतो,
                    स्वतःच्या मनाशी बोलणं टाळतो.
                    Status रंगीत, आयुष्य फिकं,
                    तुलनेच्या गर्दीत हरवतं अस्तित्व एकटं.



निसर्ग बाहेर, आपण आत,
आभासी प्रकाशात हरवलेले हात.
आकाश निळं, पण नजरेत नाही,
स्क्रीनचं आकाश मात्र सतत सोबत राही.



                 जवळची माणसं जवळ असून दूर,
                 स्क्रीनवरची नाती मात्र रोजच हजर.
                 घरात संवाद कमी होत जातो,
                 Notification चा आवाज मात्र वाढत जातो.



सेकंदागणिक बातम्यांचा मारा,
कधी भीती, कधी राग, कधी सारा.
कोमल मन थरथरतं आत,
कठोर मन होतं दगडासारखं घट्ट.



                        स्क्रोलिंगमध्ये विचार विरघळतात,
                        भावना हळूच बोथट होतात.
                        हसणं reaction मध्ये अडकतं,
                        खरं हसू कुठेतरी हरवतं.



वेळ जातो, पण कळत नाही,
आज संपतो, उद्या सुरूच राही.
आयुष्य live असतं बाहेर कुठे,
आपण replay मध्ये अडकलेलो इथे.



                   आभासी गर्दीत श्वास अडखळतो,
                   मन मात्र काहीतरी शोधत राहतो.
                   अचानक शांततेची हलकी जाणीव,
                   आणि आत कुठेतरी… काहीतरी उमजतं.



त्या उमजण्यात काही सांगणं नसतं,
काही बदलायचंही नसतं,
फक्त आत कुठेतरी हलकं वाटतं,
आणि तेवढंच पुरेसं ठरतं.


                                    - अनुप्रिया सावंत